Falar para previr: o suicidio non pode seguir sendo un tabú

• 10 septiembre 2026

Hai cifras que nunca deberan quedarse só nun dato máis. Unha vida que se crebou, unha familia que queda, amigos que buscan un porqué… hai moitas preguntas que non atopan resposta e un baleiro que non aparece reflectido nas estatísticas.

Desde Serfuja cremos que falar do suicidio segue a ser necesario. Non para alimentar o medo, senón para lembrar que detrás de cada caso hai unha persoa, unha familia e unha historia; e, sobre todo, que é un tipo de morte que se poden previr. É aí onde debemos centrar os nosos esforzos.

A Memoria do 2025 do Instituto de Medicina Legal de Galicia (IMELGA) revela que 37 persoas morreron por suicidio na nosa provincia durante o ano pasado, fronte ás 43 de 2024. Aínda que isto supón un descenso do 14%, trinta e sete vidas segadas por decisión propia seguen a ser demasiadas.

Non podemos nin debemos baixar a garda: unha evolución positiva por segundo ano consecutivo non significa nin moito menos que o problema estea resolto. Só evidencia que hai razóns para seguir traballando, como pon de manifesto que, tal como publicou este xornal recentemente, dous pacientes pasan cada día polas Urxencias do Hula cun pensamento, un intento ou un xesto suicida.

Previr é detectar antes, escoitar, acompañar e animar a pedir axuda sen que este xesto se vexa como unha debilidade. É entender que a saúde mental merece a mesma atención, coidado e recursos que calquera outra dimensión da nosa saúde.

A celebración do Día Mundial para a Prevención do Suicidio é unha boa ocasión para poñermos de novo o foco sobre esta dura realidade. E desde Serfuja asumimos como propia a chamada deste ano da OMS para combater o estigma e favorecer conversacións abertas, empáticas e capaces de achegar ás persoas a axuda que necesitan.

Falar nunca provoca o problema. Ao contrario: pode recoñecer un sufrimento, abrir a porta para pedir axuda, detectar sinais de alarma, abrir unha porta á esperanza.

Falemos. Escoitemos. Acompañemos.